Afscheid....

Voor de laatste keer: Namaste!

Het is nu zondag 14 juni, 11:00 en over drie kwartier vertrekken we naar het vliegveld om aan onze terugreis te beginnen.

De afgelopen dagen zijn nog erg snel voorbij gegaan, en het was erg leuk om het resultaat van onze inspanningen te zien: de eerste editie van de schoolkrant, de teacher meeting op vrijdag, een eerste versie van een financiele planning voor de komende vijf jaar...

Gisteren hebben we voor het laatst een weekendje gerelaxt / ontbeten met banana pancakes in Thamel, en hebben een leuke wandeling gemaakt naar het Shivapuri national park. Daarna zijn we teruggegaan naar Pepsicola om afscheid te nemen van de kinderen in het weeshuis. Ze waren allemaal erg stil, tot we voorstelden om buiten foto's te nemen; toen werd de sfeer snel weer losser en werd er zoals vanouds gegild en gestoeid!


Na het bezoekje aan de orphanage hebben we bij Tej thuis nog een keer momo's gemaakt en ons afscheidscadeau (een ingelijste foto van de familie) overhandigd. Wij kregen twee leuke Nepalese krukjes en een traditionele waterkan, erg leuk!

Vanmorgen hadden we onze laatste meeting op de school, waar we onze conclusies en aanbevelingen nog een keer besproken hebben met Ishwar (mede-oprichter), de principal en Tej. Omdat de school gesloten was (weer een staking...) zijn we nog één keer bij het weeshuis langsgegaan met pakjes mangosap en werden uitgebreid bedankt door de didi's, van wie we nog een "tika" (rode stip op het voorhoofd als zegening), een ketting en bloemen kregen ter afscheid. De bedoeling was ook om Cari traditionele Nepalese glazen armbanden om te doen, maar helaas zijn die niet helemaal afgestemd op westerse handen...

Van onze gids Gelu kregen we een traditionele sjaal voor good luck; we hebben in onze tijd hier een goede band met hem opgebouwd en hij was een meer dan uitstekende gids op onze trekking.


Dus nu zijn we helemaal klaar om naar huis te gaan! De vlucht naar Delhi duurt maar 1,5 uur, en daarna moeten we 8 uur wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Geluksvogels dat we zijn vliegen we terug business class, dat wordt lekker slapen dus!

Maandagochtend landen we om tien voor 6 's ochtends op Schiphol. En dan: lekker naar huis, de poezen begroeten, enorme stapels was wegwerken, boodschappen doen (melk! yoghurt! muesli! bruin brood! sla!) en tevreden terugkijken op een zeer bijzondere ervaring!

De laatste loodjes...

Namaste!

Onze laatste week in Nepal staat in het teken van uitvoeren van plannen en afronden van dingen die we opgestart hebben. Zo hebben we afgelopen zondag een leraren teambuilding dag georganiseerd.

Eerst kwam er een leraar van 1 van de duurste (beste?) scholen in Nepal om te vertellen hoe zij lesgeven en hoe de school in het algemeen georganiseerd is. Dit was zeker nuttig maar je merkt wel dat Nepali het lastig vinden om in een groep vragen te stellen (en dan ook nog eens met Westerlingen erbij...).

Hierna werden er 25 mensen met 3 motoren, 1 Suzuki busje (een kleintje) en 1 Suzuki Swift (hoezo Nepali zijn niet efficient?) naar Bhaktapur vervoerd dat zo'n half uur rijden van Pepsicola is. Hier hebben we Durbar Square bezocht en werden de leraren in teams ingedeeld om een quiz in te vullen met vragen over de locatie en over elkaar. Vantevoren vroegen we ons af of ze dit wel leuk zouden vinden maar dat was nergens voor nodig want er werd fanatiek aan de slag gegaan met het beantwoorden van de vragen (interactie! precies waar we naar op zoek waren :))



Als afsluiter hadden we geregeld dat we met het voltallige team gingen eten. Het restaurant werd door Tej geregeld in overleg met Gelu (onze trekking gids) en dus was er een prachtige locatie met goed eten :). Het eten was gelukkig een Dal Baat buffet zodat we onze tweede Dal Baat van de dag niet hoefden te missen...

Het geheel was voor Nepalese begrippen verschrikkelijk laat afgelopen (kwart voor 8) waarna iedereen weer naas huis werd gebracht. De leraren bleken het achteraf allemaal zeer gewaardeerd te hebben! Als we nu op school komen dan worden we met een glimlach en een hartelijke "Namaste!" begroet :)

Het uitstapje was leuk, het eten goed en er ze hebben hun collega's beter leren kennen. Missie 1 is geslaagd, nu gaan we deze week nog proberen de schoolkrant nieuw leven in te blazen, een vijf jaren financieel plan voor de school te maken samen met Tej en de leraren training te regelen.

Daarnaast hebben we ook nog de nodige andere dingen waar we (dagelijks) mee bezig zijn. Zo heb ik de kinderen van het weeshuis kennis laten maken met het fenomeen Ipod. Dit vinden ze allemaal geweldig en als ze hun huiswerk af hebben dan mogen ze 1 liedje luisteren. Sanjita zorgt ervoor dat dit allemaal in goede banen wordt geleid en als er is gepraat tijdens het huiswerk dan geen muziek ("That's the punishment").

Het dagelijkse leven in Pepsicola

Namaste!

Inmiddels zijn we bijna een maand hier en komt het einde alweer in zicht! Deze en volgende week zijn we nog bezig om een aantal adviezen die wij gegeven hebben in de praktijk te brengen, en tegelijkertijd hopen we daarmee ook iets meer structuur aan te brengen in alle projecten die hier lopen, zodat er ook op de langere termijn wat meer overzicht is.

Om jullie een beetje een idee te geven hoe onze dagen hier eruit zien, hierbij een overzicht van een gemiddelde dag voor ons:

5:30 - wakker worden! Tussen half 6 en 6 begint Tiya, de jongste dochter des huizes van anderhalf, luidkeels te laten horen dat ze wakker is. Aangezien er maar een dun wandje tussen de slaapkamers zit (en het rond deze tijd ook licht begint te worden) worden wij dan meestal ook wakker. Meestal lezen we nog even in bed voor we om een uur of

6:30 - opstaan. We douchen in de gezamenlijke badkamer; helaas is er niet altijd warm water beschikbaar...

7:00 - ontbijt. Als we opgestaan zijn krijgen we een mok zoete thee met melk en een witte boterham met jam, pindakaas of suiker als ontbijt. Tenminste, voor ons ontbijt.... de Nepalezen doen niet aan ontbijt en noemen dit gewoon "thee" (chiya); voor hun is de eerste maaltijd de "daal bhaat" die om half 10 geserveerd wordt.

Tot aan de daal bhaat wordt er niet zo veel gedaan (waarom sta je dan zo vroeg op, vraag je je af...). Wij checken meestal onze mail, bereiden eventuele meetings voor of helpen mee om Riza, de oudste dochter van bijna 5, op tijd naar school te krijgen (wat helaas zelden lukt).

9:30 - daal bhaat. De Nepalezen houden er een wat ander eetritme op na dan wij en eten twee keer per dag daal bhaat tarkari: witte rijst met linzensoep en groentencurry. Op zich best aardig, maar na een maand begint het wel een tikkeltje te vervelen...

Na de daal bhaat begint de werkdag. Meestal vertrekken we om een uur of 10:00 richting de school, waar het grootste deel van onze werkzaamheden zich afspeelt.Op school hebben we regelmatig overleg met het schoolhoofd en/of de leraren. Daarnaast zijn we bezig om met een aantal leerlingen een schoolkrant op te zetten, hebben we soms interviews met ouders en/of leerlingen en helpen we mee om voor iedere leerling een eigen dossier op te zetten, zodat alle gegevens en schoolresultaten makkelijk teruggevonden kunnen worden.

14:00 - snacktime! Zoals gezegd is er niet echt een lunch, maar om een uur of 2 wordt er bijna altijd een "snack" gegeten, die kan bestaan uit bijvoorbeeld roti met curry, samosa's of noedelsoep. Wij zitten vaak nog vol van de daal bhaat en slaan deze snack soms wel eens over, hoewel dit niet altijd makkelijk is....

Soms moeten we darmproblemen aanwenden om er onderuit te komen, hoewel dit ook niet altijd gelogen is. Wat dat betreft kloppen alle waarschuwingen over India en Nepal: je komt er bijna niet onderuit om af en toe lekker vaak naar de WC te moeten. Vervelend, maar weinig aan te doen helaas.


16:00 - om 4 uur gaat de school uit en is onze werkdag ongeveer afgelopen. Soms hebben we nog een overleg, maar meestal gaan we terug naar huis om wat dingen uit te werken en nog even te relaxen. Regelmatig spreken we met andere volunteers af in "The Hut", de Nepalese versie van de lokale kroeg, om met Everest (het lokale bier) een beetje bij te kletsen over waar iedereen mee bezig is: helpen in de Health Post, kasten timmeren voor de school, of Engelse bijles geven aan leraren.

19:30 - avondeten! De tweede daal bhaat-maaltijd van de dag, qua samenstelling meestal weinig anders dan 's morgens, hoewel we er heel af en toe wat kip of vis bij krijgen. Na het eten bespreken we meestal nog even na met Tej over wat we die dag gedaan hebben en wat de planning voor de komende dagen is. Riza ligt dan meestal al knock-out op de vloer of de bank (die kan echt overal slapen..), terwijl de tv op een ontzettende over-the-top Nepalese soap staat (compleet met geluidseffecten zoals een rollende donder als iemand boos wordt) of op de Indiase versie van "so you think you can dance", met travestieten die Bollywood-dansjes doen.

20:30 - bedtijd. Nepalezen zijn ochtendmensen, en daarnaast valt meestal om een uur of 8 de stroom uit, dus gaat iedereen vroeg naar bed. Wij lezen nog even wat of kijken een aflevering van Lost of ER op de laptop en gaan dan ook slapen. Weer een Nepalese dag voorbij!

Trekking in Nepal

We zijn weer terug! Na 4 dagen trekken en 3 dagen olifant rijden in Chitwan zijn we weer "thuis" in Kathmandu.

Vorige week zaterdag zijn we 's morgens vroeg per bus vertrokken naar Pokhara, een mooi stadje aan het prachtige Phewa Tal-meer. Daar hebben we 's middags een beetje gerelaxt om ons voor te bereiden op de eerste trekking-dag. Helaas liep dit echter iets anders... 's avonds voelde Goos zich al niet lekker en zondag werd hij wakker met koorts en hoofdpijn. 5 uur wandelen zat er niet in, dus hebben we in overleg met onze gids Gelu de trekking met een dagje ingekort en zijn zondag nog in Pokhara gebleven.

Gelukkig knapte Goos in de loop van de dag flink op, dus maandag konden we alsnog met de trekking beginnen. Vanuit Naya Pul liepen we een brede vallei in met terrassen en rijstvelden. Onderweg kom je van alles tegen: andere trekkers, muilezel-karavanen, dragers met onvoorstelbaar grote ladingen op hun rug (tot wel 80 kg!), maar ook veel locals die gewoon onderweg zijn naar het volgende dorp voor werk, familiebezoek of boodschappen.

Aan het eind van dag wachtte ons nog een steile klim naar Ulleri, onze overnachtingsplek voor de eerste nacht. Na zo'n eerste dag valt dat nog niet mee, in de brandende zon bijna 500 m. recht omhoog over hoge stenen traptreden... De volgende dag ging de tocht verder omhoog (maar gelukkig wel minder steil!) door dichte rododendronbossen tot aan Ghorepani. Vanaf daar hebben we op woensdagochtend vroeg Poon Hill beklommen: een pittige klim, maar het uitzicht op de top (3210 m, het hoogste punt van onze trekking) was de moeite waard! In de verte het witte Annapurna-massief en overal om je heen groene valleien, erg indrukwekkend. De rest van de dag was het voornamelijk afdalen: over smalle bruggetjes, door dichte bossen en langs (en soms door) snelstromende riviertjes het dal in. Op een gegeven moment zagen we in de verte Ulleri liggen: wel een heel gaaf gevoel om te bedenken dat we dat hele eind op eigen kracht afgelegd hebben!

De laatste overnachting was in Ghandruk in een weer wat meer bewoonde vallei, met talloze boerderijtjes met rijst-, gerst- en maisvelden. Ook hier kwamen we weer veel muilezel-karavanen tegen, die supplies zoals gas, rijst en cola voor de toeristen de berg op brengen. Na de laatste afdaling kwamen we donderdag rond lunchtijd weer in Pokhara aan, moe maar erg voldaan! Nog een middagje relaxen, een goede steak eten bij Everest Steakhouse en toen was het tijd voor het laatste onderdeel van onze "vakantie": onze jungle-safari naar Chitwan.

Pokhara-Chitwan was onze 2e lange busreis in Nepal en ondanks dat we hier een toeristenbus voor nemen, is dit toch niet heel erg comfortabel: druk, warm, Nepalese (bus)rijstijl enz. Gelukkig duurde deze reis niet erg lang en kwamen we na +/- 5 uur aan in Chitwan.

Chitwan ligt een stuk lager en is het tropische deel van Nepal en dit was goed te merken ook (erg warm en hoge luchtvochtigheid). De eerste dag hebben we hierna niet veel meer ondernomen behalve dat we onze kamer voor een cottage omruilden omdat dit natuurlijk veel leuker is (weer iets geleerd :)).

De tweede dag was dan de dag met een programma vol met verschillende activiteiten. 's Ochtends vroeg begonnen we met een kanotocht door het Chitwan reservaat heen en daar zagen we naast vogels een krokodil relaxen in de ochtendzon. De kanotocht eindigde in het park en daarna was het een korte wandeling naar het Elephant Breeding Center.

In het Breeding Center worden verschillende vrouwtjes olifanten gehouden en "bezocht" door de stieren die uit de jungle komen. Dat dit een succes is, is al snel duidelijk aangezien er een stuk of 7 olifantjes rondliepen die allemaal jonger dan 1 jaar waren. De oudere olifanten zaten aan de ketting maar de jonge olifantjes liepen los rond en zijn dol op zoete snoepjes! De olifantjes lieten zich vrolijk voeren maar als je ze pestte door ze gras te geven dan deelden ze rustig een flinke duw uit (ze wegen al 150+ kilo!).

Nadat we het Breeding Center hadden verlaten gingen we kijken bij het olifanten wassen in de rivier. De olifanten worden hier elke middag tussen de middag gewassen onder toeziend oog van vele toeristen. De dapperen onder de toeristen mochten plaats nemen op de olifant tijdens dit tafereel. Aan het einde van de middag gingen we per olifant de jungle in. Dit klinkt romantischer dan het is want je zit met zijn 4-en in een klein bakje op de rug van de olifant en die heeft een niet bepaald relaxte manier van lopen (je schiet van voor naar achteren). We hebben in de jungle niet erg veel dieren gezien maar pikten nog wel even deze grazende rhino's mee. Al met al was dit een leuke afsluiting van ons weekje vakantie in Nepal. De komende twee weken hebben we nog tijd om onze plannen in acties om te gaan zetten, voor we weer teruggaan naar Nederland.

Namaste!

Cari en Goos