Afscheid....

Voor de laatste keer: Namaste!

Het is nu zondag 14 juni, 11:00 en over drie kwartier vertrekken we naar het vliegveld om aan onze terugreis te beginnen.

De afgelopen dagen zijn nog erg snel voorbij gegaan, en het was erg leuk om het resultaat van onze inspanningen te zien: de eerste editie van de schoolkrant, de teacher meeting op vrijdag, een eerste versie van een financiele planning voor de komende vijf jaar...

Gisteren hebben we voor het laatst een weekendje gerelaxt / ontbeten met banana pancakes in Thamel, en hebben een leuke wandeling gemaakt naar het Shivapuri national park. Daarna zijn we teruggegaan naar Pepsicola om afscheid te nemen van de kinderen in het weeshuis. Ze waren allemaal erg stil, tot we voorstelden om buiten foto's te nemen; toen werd de sfeer snel weer losser en werd er zoals vanouds gegild en gestoeid!


Na het bezoekje aan de orphanage hebben we bij Tej thuis nog een keer momo's gemaakt en ons afscheidscadeau (een ingelijste foto van de familie) overhandigd. Wij kregen twee leuke Nepalese krukjes en een traditionele waterkan, erg leuk!

Vanmorgen hadden we onze laatste meeting op de school, waar we onze conclusies en aanbevelingen nog een keer besproken hebben met Ishwar (mede-oprichter), de principal en Tej. Omdat de school gesloten was (weer een staking...) zijn we nog één keer bij het weeshuis langsgegaan met pakjes mangosap en werden uitgebreid bedankt door de didi's, van wie we nog een "tika" (rode stip op het voorhoofd als zegening), een ketting en bloemen kregen ter afscheid. De bedoeling was ook om Cari traditionele Nepalese glazen armbanden om te doen, maar helaas zijn die niet helemaal afgestemd op westerse handen...

Van onze gids Gelu kregen we een traditionele sjaal voor good luck; we hebben in onze tijd hier een goede band met hem opgebouwd en hij was een meer dan uitstekende gids op onze trekking.


Dus nu zijn we helemaal klaar om naar huis te gaan! De vlucht naar Delhi duurt maar 1,5 uur, en daarna moeten we 8 uur wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Geluksvogels dat we zijn vliegen we terug business class, dat wordt lekker slapen dus!

Maandagochtend landen we om tien voor 6 's ochtends op Schiphol. En dan: lekker naar huis, de poezen begroeten, enorme stapels was wegwerken, boodschappen doen (melk! yoghurt! muesli! bruin brood! sla!) en tevreden terugkijken op een zeer bijzondere ervaring!

De laatste loodjes...

Namaste!

Onze laatste week in Nepal staat in het teken van uitvoeren van plannen en afronden van dingen die we opgestart hebben. Zo hebben we afgelopen zondag een leraren teambuilding dag georganiseerd.

Eerst kwam er een leraar van 1 van de duurste (beste?) scholen in Nepal om te vertellen hoe zij lesgeven en hoe de school in het algemeen georganiseerd is. Dit was zeker nuttig maar je merkt wel dat Nepali het lastig vinden om in een groep vragen te stellen (en dan ook nog eens met Westerlingen erbij...).

Hierna werden er 25 mensen met 3 motoren, 1 Suzuki busje (een kleintje) en 1 Suzuki Swift (hoezo Nepali zijn niet efficient?) naar Bhaktapur vervoerd dat zo'n half uur rijden van Pepsicola is. Hier hebben we Durbar Square bezocht en werden de leraren in teams ingedeeld om een quiz in te vullen met vragen over de locatie en over elkaar. Vantevoren vroegen we ons af of ze dit wel leuk zouden vinden maar dat was nergens voor nodig want er werd fanatiek aan de slag gegaan met het beantwoorden van de vragen (interactie! precies waar we naar op zoek waren :))



Als afsluiter hadden we geregeld dat we met het voltallige team gingen eten. Het restaurant werd door Tej geregeld in overleg met Gelu (onze trekking gids) en dus was er een prachtige locatie met goed eten :). Het eten was gelukkig een Dal Baat buffet zodat we onze tweede Dal Baat van de dag niet hoefden te missen...

Het geheel was voor Nepalese begrippen verschrikkelijk laat afgelopen (kwart voor 8) waarna iedereen weer naas huis werd gebracht. De leraren bleken het achteraf allemaal zeer gewaardeerd te hebben! Als we nu op school komen dan worden we met een glimlach en een hartelijke "Namaste!" begroet :)

Het uitstapje was leuk, het eten goed en er ze hebben hun collega's beter leren kennen. Missie 1 is geslaagd, nu gaan we deze week nog proberen de schoolkrant nieuw leven in te blazen, een vijf jaren financieel plan voor de school te maken samen met Tej en de leraren training te regelen.

Daarnaast hebben we ook nog de nodige andere dingen waar we (dagelijks) mee bezig zijn. Zo heb ik de kinderen van het weeshuis kennis laten maken met het fenomeen Ipod. Dit vinden ze allemaal geweldig en als ze hun huiswerk af hebben dan mogen ze 1 liedje luisteren. Sanjita zorgt ervoor dat dit allemaal in goede banen wordt geleid en als er is gepraat tijdens het huiswerk dan geen muziek ("That's the punishment").

Het dagelijkse leven in Pepsicola

Namaste!

Inmiddels zijn we bijna een maand hier en komt het einde alweer in zicht! Deze en volgende week zijn we nog bezig om een aantal adviezen die wij gegeven hebben in de praktijk te brengen, en tegelijkertijd hopen we daarmee ook iets meer structuur aan te brengen in alle projecten die hier lopen, zodat er ook op de langere termijn wat meer overzicht is.

Om jullie een beetje een idee te geven hoe onze dagen hier eruit zien, hierbij een overzicht van een gemiddelde dag voor ons:

5:30 - wakker worden! Tussen half 6 en 6 begint Tiya, de jongste dochter des huizes van anderhalf, luidkeels te laten horen dat ze wakker is. Aangezien er maar een dun wandje tussen de slaapkamers zit (en het rond deze tijd ook licht begint te worden) worden wij dan meestal ook wakker. Meestal lezen we nog even in bed voor we om een uur of

6:30 - opstaan. We douchen in de gezamenlijke badkamer; helaas is er niet altijd warm water beschikbaar...

7:00 - ontbijt. Als we opgestaan zijn krijgen we een mok zoete thee met melk en een witte boterham met jam, pindakaas of suiker als ontbijt. Tenminste, voor ons ontbijt.... de Nepalezen doen niet aan ontbijt en noemen dit gewoon "thee" (chiya); voor hun is de eerste maaltijd de "daal bhaat" die om half 10 geserveerd wordt.

Tot aan de daal bhaat wordt er niet zo veel gedaan (waarom sta je dan zo vroeg op, vraag je je af...). Wij checken meestal onze mail, bereiden eventuele meetings voor of helpen mee om Riza, de oudste dochter van bijna 5, op tijd naar school te krijgen (wat helaas zelden lukt).

9:30 - daal bhaat. De Nepalezen houden er een wat ander eetritme op na dan wij en eten twee keer per dag daal bhaat tarkari: witte rijst met linzensoep en groentencurry. Op zich best aardig, maar na een maand begint het wel een tikkeltje te vervelen...

Na de daal bhaat begint de werkdag. Meestal vertrekken we om een uur of 10:00 richting de school, waar het grootste deel van onze werkzaamheden zich afspeelt.Op school hebben we regelmatig overleg met het schoolhoofd en/of de leraren. Daarnaast zijn we bezig om met een aantal leerlingen een schoolkrant op te zetten, hebben we soms interviews met ouders en/of leerlingen en helpen we mee om voor iedere leerling een eigen dossier op te zetten, zodat alle gegevens en schoolresultaten makkelijk teruggevonden kunnen worden.

14:00 - snacktime! Zoals gezegd is er niet echt een lunch, maar om een uur of 2 wordt er bijna altijd een "snack" gegeten, die kan bestaan uit bijvoorbeeld roti met curry, samosa's of noedelsoep. Wij zitten vaak nog vol van de daal bhaat en slaan deze snack soms wel eens over, hoewel dit niet altijd makkelijk is....

Soms moeten we darmproblemen aanwenden om er onderuit te komen, hoewel dit ook niet altijd gelogen is. Wat dat betreft kloppen alle waarschuwingen over India en Nepal: je komt er bijna niet onderuit om af en toe lekker vaak naar de WC te moeten. Vervelend, maar weinig aan te doen helaas.


16:00 - om 4 uur gaat de school uit en is onze werkdag ongeveer afgelopen. Soms hebben we nog een overleg, maar meestal gaan we terug naar huis om wat dingen uit te werken en nog even te relaxen. Regelmatig spreken we met andere volunteers af in "The Hut", de Nepalese versie van de lokale kroeg, om met Everest (het lokale bier) een beetje bij te kletsen over waar iedereen mee bezig is: helpen in de Health Post, kasten timmeren voor de school, of Engelse bijles geven aan leraren.

19:30 - avondeten! De tweede daal bhaat-maaltijd van de dag, qua samenstelling meestal weinig anders dan 's morgens, hoewel we er heel af en toe wat kip of vis bij krijgen. Na het eten bespreken we meestal nog even na met Tej over wat we die dag gedaan hebben en wat de planning voor de komende dagen is. Riza ligt dan meestal al knock-out op de vloer of de bank (die kan echt overal slapen..), terwijl de tv op een ontzettende over-the-top Nepalese soap staat (compleet met geluidseffecten zoals een rollende donder als iemand boos wordt) of op de Indiase versie van "so you think you can dance", met travestieten die Bollywood-dansjes doen.

20:30 - bedtijd. Nepalezen zijn ochtendmensen, en daarnaast valt meestal om een uur of 8 de stroom uit, dus gaat iedereen vroeg naar bed. Wij lezen nog even wat of kijken een aflevering van Lost of ER op de laptop en gaan dan ook slapen. Weer een Nepalese dag voorbij!

Trekking in Nepal

We zijn weer terug! Na 4 dagen trekken en 3 dagen olifant rijden in Chitwan zijn we weer "thuis" in Kathmandu.

Vorige week zaterdag zijn we 's morgens vroeg per bus vertrokken naar Pokhara, een mooi stadje aan het prachtige Phewa Tal-meer. Daar hebben we 's middags een beetje gerelaxt om ons voor te bereiden op de eerste trekking-dag. Helaas liep dit echter iets anders... 's avonds voelde Goos zich al niet lekker en zondag werd hij wakker met koorts en hoofdpijn. 5 uur wandelen zat er niet in, dus hebben we in overleg met onze gids Gelu de trekking met een dagje ingekort en zijn zondag nog in Pokhara gebleven.

Gelukkig knapte Goos in de loop van de dag flink op, dus maandag konden we alsnog met de trekking beginnen. Vanuit Naya Pul liepen we een brede vallei in met terrassen en rijstvelden. Onderweg kom je van alles tegen: andere trekkers, muilezel-karavanen, dragers met onvoorstelbaar grote ladingen op hun rug (tot wel 80 kg!), maar ook veel locals die gewoon onderweg zijn naar het volgende dorp voor werk, familiebezoek of boodschappen.

Aan het eind van dag wachtte ons nog een steile klim naar Ulleri, onze overnachtingsplek voor de eerste nacht. Na zo'n eerste dag valt dat nog niet mee, in de brandende zon bijna 500 m. recht omhoog over hoge stenen traptreden... De volgende dag ging de tocht verder omhoog (maar gelukkig wel minder steil!) door dichte rododendronbossen tot aan Ghorepani. Vanaf daar hebben we op woensdagochtend vroeg Poon Hill beklommen: een pittige klim, maar het uitzicht op de top (3210 m, het hoogste punt van onze trekking) was de moeite waard! In de verte het witte Annapurna-massief en overal om je heen groene valleien, erg indrukwekkend. De rest van de dag was het voornamelijk afdalen: over smalle bruggetjes, door dichte bossen en langs (en soms door) snelstromende riviertjes het dal in. Op een gegeven moment zagen we in de verte Ulleri liggen: wel een heel gaaf gevoel om te bedenken dat we dat hele eind op eigen kracht afgelegd hebben!

De laatste overnachting was in Ghandruk in een weer wat meer bewoonde vallei, met talloze boerderijtjes met rijst-, gerst- en maisvelden. Ook hier kwamen we weer veel muilezel-karavanen tegen, die supplies zoals gas, rijst en cola voor de toeristen de berg op brengen. Na de laatste afdaling kwamen we donderdag rond lunchtijd weer in Pokhara aan, moe maar erg voldaan! Nog een middagje relaxen, een goede steak eten bij Everest Steakhouse en toen was het tijd voor het laatste onderdeel van onze "vakantie": onze jungle-safari naar Chitwan.

Pokhara-Chitwan was onze 2e lange busreis in Nepal en ondanks dat we hier een toeristenbus voor nemen, is dit toch niet heel erg comfortabel: druk, warm, Nepalese (bus)rijstijl enz. Gelukkig duurde deze reis niet erg lang en kwamen we na +/- 5 uur aan in Chitwan.

Chitwan ligt een stuk lager en is het tropische deel van Nepal en dit was goed te merken ook (erg warm en hoge luchtvochtigheid). De eerste dag hebben we hierna niet veel meer ondernomen behalve dat we onze kamer voor een cottage omruilden omdat dit natuurlijk veel leuker is (weer iets geleerd :)).

De tweede dag was dan de dag met een programma vol met verschillende activiteiten. 's Ochtends vroeg begonnen we met een kanotocht door het Chitwan reservaat heen en daar zagen we naast vogels een krokodil relaxen in de ochtendzon. De kanotocht eindigde in het park en daarna was het een korte wandeling naar het Elephant Breeding Center.

In het Breeding Center worden verschillende vrouwtjes olifanten gehouden en "bezocht" door de stieren die uit de jungle komen. Dat dit een succes is, is al snel duidelijk aangezien er een stuk of 7 olifantjes rondliepen die allemaal jonger dan 1 jaar waren. De oudere olifanten zaten aan de ketting maar de jonge olifantjes liepen los rond en zijn dol op zoete snoepjes! De olifantjes lieten zich vrolijk voeren maar als je ze pestte door ze gras te geven dan deelden ze rustig een flinke duw uit (ze wegen al 150+ kilo!).

Nadat we het Breeding Center hadden verlaten gingen we kijken bij het olifanten wassen in de rivier. De olifanten worden hier elke middag tussen de middag gewassen onder toeziend oog van vele toeristen. De dapperen onder de toeristen mochten plaats nemen op de olifant tijdens dit tafereel. Aan het einde van de middag gingen we per olifant de jungle in. Dit klinkt romantischer dan het is want je zit met zijn 4-en in een klein bakje op de rug van de olifant en die heeft een niet bepaald relaxte manier van lopen (je schiet van voor naar achteren). We hebben in de jungle niet erg veel dieren gezien maar pikten nog wel even deze grazende rhino's mee. Al met al was dit een leuke afsluiting van ons weekje vakantie in Nepal. De komende twee weken hebben we nog tijd om onze plannen in acties om te gaan zetten, voor we weer teruggaan naar Nederland.

Namaste!

Cari en Goos

Update - ons project in Nepal

Namaste!

Bijna twee weken zijn we nu alweer in Nepal. Tijd die is omgevlogen! We zijn al helemaal gewend aan het weer (een stuk warmer dan toen we aankwamen, met af en toe een fikse regenbui), de wijk Pepsicola, het eten (twee keer per dag rijst met linzen en groenten en daarnaast "snacks" - helaas zit afvallen er niet echt in vrees ik...) en de mensen. We hebben leuke open gesprekken met Tej, onze huisbaas en aanspreekpunt voor alle projecten. Zo hadden we het er gisteren over dat Nepalezen er vaak vanuit gaan dat buitenlanders per definitie veel meer kennis hebben dan zijzelf; in een ziekenhuis bijvoorbeeld willen ze liever door een onervaren westerse arts worden behandeld dan door een zeer ervaren en goed opgeleide Nepalese arts. Tej zelf heeft veel met buitenlanders gewerkt en kijkt daar dus wel iets anders tegenaan, maar ook bij hem merk je wel dat hij erg veel vertrouwen in onze mening heeft.

Vandaag hebben we een gesprek gehad met de mensen van de school, waarin we onze eerste bevindingen hebben gedeeld en besproken hebben wat we na onze trekking gaan doen. Onze focus zal liggen op de school; van wat we gezien hebben loopt het weeshuis eigenlijk prima, maar heeft de school nog wel wat opstartproblemen. Zo is het in Nepal lastig om goede onderwijzers te vinden en te behouden, omdat er een sterke concurrentie bestaat tussen scholen. Een school is hier namelijk gewoon business: doordat mensen (soms erg hoge) school fees betalen wordt er door veel scholen winst gemaakt.
Wat wij willen gaan doen is de onderwijzers van "onze" school meer betrekken bij de visie van de school en er meer een team van maken; daarnaast willen we door teacher training de kwaliteit van de onderwijzers verhogen. Hierdoor hopen we in staat te zijn tegen betaalbare fees kwalitatief hoogstaand onderwijs te kunnen bieden aan de mensen in Pepsicola.

Maar eerst gaan we er nog een weekje tussenuit: morgenochten om half 7 vertrekt onze bus naar Pokhara, vanuit waar we een 5-daagse trekking zullen gaan doen inclusief een beklimming van Poon Hill (waar de mooiste zonsopgang van Nepal te zien zal zijn). Daarna reizen we door naar Chitwan, een natuurreservaat in het zuiden van Nepal, waar we per olifant en te voet de jungle in zullen trekken om tijgers en neushoorns te spotten. Volgende week zondag komen we dan weer terug in Kathmandu, waarschijnlijk een prachtige ervaring rijker!



Leuk dat jullie allemaal ons blog volgen, geniet van het mooie weer in Nederland en tot de volgende keer! Groetjes

Cari en Goos.

Volledig geNepaliseerd....

Onze introductie Nepal zit erop! Na 4 dagen Nepalese les en culturele uitjes zijn we dan eindelijk volledig geintegreerd :)

Op de 3e dag hebben we Thamel bezocht. Dit is het toeristengebied van Kathmandu waar je direct wordt besprongen door taxi- en riksjachauffeurs, souvenirverkopers en mensen die je (om ons onduidelijke redenen) een fluit proberen te verkopen. "Chahindaina" oftewel "dat heb ik niet nodig" in het Nepalees werkt echter in de meeste gevallen erg goed, behalve bij de fluitverkopers, voor wie we dan ook de Nepalese vertaling van "Ik speel geen fluit" aan onze leraar hebben gevraagd (maar die inmiddels ook weer zijn vergeten).

Donderdag zijn we na de les naar Bhaktapur gegaan, een middeleeuws stadje zo'n 15 km van Kathmandu. Hier lijkt de tijd echt te hebben stilgestaan. We zagen overal pottenbakkers en mensen die graan aan het dorsen waren in smalle straatjes met tempels op iedere hoek. Tussen Pepsicola en Bhaktapur is een agrarisch gebied met rijstvelden en akkers, waar je mensen aan het werk ziet. Een totaal andere ervaring dan het drukke Kathmandu!

Vrijdag was de introductie voorbij en zijn we dus voor het eerst "aan het werk" gegaan. Dit hield in dat we een dagje op de school hebben doorgebracht, met de principal hebben gesproken en een science-klas hebben bijgewoond. Na de les moesten we onszelf even voorstellen; het was een erg aparte ervaring om voor een klas met twaalf eerbiedig staande Nepalese kinderen het Wilhelmus ten gehore te brengen...

's Avonds zijn we met de andere vrijwilligers naar Thamel gegaan voor een westerse maaltijd, een goed bed, een warme douche en wat tijd voor onszelf. Cari heeft daar een verrassend goede spaghetti met tomatensaus gegeten en Goos een halve medium buffalo. Daarna nog een paar biertjes gedronken met de vrijwilligers in Sam's en toen heerlijk uitgeslapen in het hotel.

Na een ontbijt met banana pancakes en iets wat op croissants leek zijn we per bus teruggegaan naar Pepsicola. Dit was een behoorlijk avontuur maar na 20 minuten Pepsicola te hebben geroepen bij de bushalte vonden we dan eindelijk onze bus.


Eenmaal terug zijn we bij het weeshuis langs gegaan met (Pepsi) Cola en hebben we daar een memory competitie opgezet met de Jip en Janneke memory die ze hebben gekregen. De trotse winnaars waren Ramesh, Sabin en Sushil en die werden beloond met een reep chocola.

's Avonds hebben we met de familie mo:mo's gemaakt. Na enige oefening had Cari de Tibetaanse mo:mo behoorlijk onder de knie.

Namaste,

Cari en Goos (Jan)

PS - Rudy (mama): "badhai" (gefeliciteerd) met je verjaardag!

Tapaailai kasto chha? (Hoe gaat het?)

Namaste!

We zijn gisteren met onze Nepalese cultuur en taalles begonnen en op wat kleine vergissingen na spreken we al bijna vloeiend Nepalees. Als je maar voldoende ko en chha in de zin zet dan kan het al bijna niet meer mis....

Daarnaast hebben we gisteren de cadeautjes van Ankie en Marcel aan de kinderen van het weeshuis gegeven: Jip en Janneke memory en bellenblaasspullen. Vooral het laatste was een groot succes en Cari werd dan ook bedolven onder de snotterige zoenen :)

De les Nepalese cultuur houden tot nu toe bezoekjes aan de Kathmandu vallei in alwaar verschillende tempels en musea worden bezocht. Dit is erg interessant en onze guide weet wel de juiste plekken om te bekijken / eten (lekkere momo's met buffel o.a. :)) Hieronder de Boeddhistische tempel in Bhoudanath die we vandaag hebben bekeken. Alle vlaggetjes die daar hangen zijn van het feest ter ere van zijn geboorte twee dagen geleden.

Hierna zijn we doorgelopen naar de oevers van de Bagmati river. Dit is een heilige rivier voor de Hindoes die in Nepal wonen. Op de oevers van de rivier worden hun overledenen gecremeerd waarna hun as in de rivier wordt geveegd zodat de as uiteindelijk in de Ganges in India uitkomt. Dit alles gebeurt onder de ogen van honderden toeschouwers wat we toch maar erg vreemd vinden.

We hebben nu nog 2 dagen les en dan kunnen we met onze eigenlijke opdracht beginnen. Ondertussen houden we natuurlijk onze ogen en oren goed open en hebben we al verschillende dingen gezien waar we graag meer over zouden willen weten.

Namaste!

Cari en Goos

PS - Je kan nu ook comments plaatsen zonder in te loggen - Foutje van de webmaster...

De eerste dag in Nepal

Namaste!

Daar zijn we dan! Veilig aangekomen in Nepal. Zaterdagavond laat kwamen we aan in Delhi, waar we met een transfer naar ons (eenvoudige) hotel gebracht werden. De volgende ochtend stond om kwart over 9 de transfer naar het vliegveld alweer klaar, en om kwart voor 2 lokale tijd (10:00 in Nederland; het tijdverschil is vreemd genoeg 3 uur en 45 minuten..) arriveerden we op Kathmandu airport. Hier werden we opgewacht door Tej (contactpersoon van de stichting, bij wie we ook verblijven), Sughanda (coordinator van het weeshuis) en Jaime, een Nederlandse vrijwilliger die hier inmiddels 3 weken zit.

Na een kort ritje door de stad kwamen we aan bij het huis van Tej, dat naast het weeshuis ligt. We werden vriendelijk ontvangen en maakten kennis met Rupa (Tej's vrouw) en hun twee dochtertjes Rija en Tiya. 

Daarna kregen we van Jaime een korte rondleiding door de wijk PepsiCola en brachten ons eerste bezoekje aan het weeshuis. Hier werden we direct besprongen door de kinderen, voor wie westerlingen blijkbaar gelijk staan aan speel- en klim-apparaten... Van het geplande huiswerkuurtje kwam niet zo veel meer!

Na het eten (daal bhaat tarkari masu, oftewel rijst met linzen, groentencurry en kip) viel al vrij snel het licht uit en zijn we op tijd naar bed gegaan, moe van een enerverende dag!

Onze eerste indrukken:

• het is minder warm dan we dachten
  
• de stroom valt inderdaad geregeld uit, zowel gepland (van 8 uur 's avonds tot 4 uur 's ochtends) als ongepland
  
• Er is internet maar de snelheid en betrouwbaarheid is er laag (daarom pas in deze update de foto's :))
• ook Nepal kent Vinex-wijken: PepsiCola is door de regering gepland en ingedeeld
• de mensen zijn enorm vriendelijk en de kindertjes vrolijk en uitgelaten
• overal waar je binnenkomt krijg je thee met veel suiker
  
• door de projecten die hier zijn opgezet krijgen veel kinderen een kans op een beter leven
  
• ... maar er mist hier en daar nog wel wat organisatie, waardoor sommige vrijwilligers enigszins gefrustreerd raken
  

Vandaag staat onze eerste Nepalese les op het programma, net als wat sight-seeing in Kathmandu. Daarnaast willen we vandaag een start maken met inventariseren van de projecten die hier lopen, samen met Tej en Jaime.

Tot de volgende keer! Groetjes

Cari en Goos.

Ready to go!

Daar zitten we dan, als echte yuppen in de KLM Crown Lounge te wachten op onze vlucht naar Delhi met een glaasje champagne in onze hand.... Om het contrast nog een beetje groter te maken zeg maar :)

Gisteren hebben we Jip & Janneke onder luid protest weggebracht naar Amsterdam. Ze zullen ons wel missen (en wij hun ook), maar ze gaan nu gewoon 2 weken lekker vakantie vieren bij Dirk & Marloes en dan komen ze weer terug naar huis waar Hanneke de goede zorgen zal waarnemen.

Thuis hebben we daarna onze geleende trekkers-rugzakken ingepakt (met al een heleboel vlaggen van waar landen waar we (nog) niet geweest zijn) en daarmee zijn we vanmorgen vroeg richting Schiphol vertrokken.

We vliegen nu met de KL0871 naar Delhi en dan morgen door naar Kathmandu met Jet Light. Het is natuurlijk allemaal wel spannend maar we hebben er zeker zin in! 

Bij de familie waar we verblijven is er een internet verbinding, dus we hebben de mogelijkheid om het blog regelmatig te updaten (of we daar zin in hebben is een tweede :))

Tot later!

Cari & Goos

Nog 5 dagen!

Een extra paar wandelsokken, een potje staalpillen en druppels om water drinkbaar te maken... we zijn helemaal klaar voor onze reis naar Nepal!

Zaterdag 9 mei vertrekken wij voor 5 weken naar Kathmandu, of beter gezegd, PepsiCola. Dit is een buitenwijk van Kathmandu waar in maart 2008 een kleinschalig weeshuis is opgezet door een collega van Cari, Ankie. Na een reis naar Nepal in 2006 besloten zij en haar man Marcel iets bij te willen dragen aan de de toekomst van de weeskinderen in Kathmandu. Daartoe hebben zij een stichting opgezet, Tuharuko Awaj, die geld inzamelt voor hun eigen weeshuis en daarnaast nog een aantal andere projecten ondersteunt. Zie ook hun website: http://www.weeshuisnepal.com/

Deze stichting gaan wij de komende weken ondersteunen in Nepal. Door met de mensen te praten, activiteiten met de kinderen te ondernemen en waar nodig te helpen om meer structuur aan te brengen, hopen wij een bijdrage te kunnen leveren aan dit geweldige initiatief van Ankie en Marcel.
Natuurlijk kan de stichting altijd wat extra's gebruiken, dus als je een bijdrage wilt storten (bijvoorbeeld voor een oppasmoeder in het weeshuis of wekelijks groente en fruit voor de kinderen), maak dan een bedrag over naar 60.54.40.050 t.n.v. Stichting Tuharuko Awaj te Zeist. Als je hierbij je e-mail adres vermeldt, ontvang je voortaan ook de e-mail nieuwsbrief van de stichting.

Via dit weblog zullen wij jullie de komende weken op de hoogte houden van onze belevenissen. Het plan is om de eerste weken in Kathmandu door te brengen en te helpen in en om het weeshuis; daarna willen we nog een reis gaan maken naar het jungle park Chitwan en een korte trekking doen in de Annapurna regio.

Tot de volgende keer!